Annemin işleri vardı, biz baba oğul kahve içmeye gidelim dedik.. karşılıklı oturduk, havadan sudan konuşuyorduk sadece, sonra birden gelecekten açıldı konu... aynı anda sustuk... gözlerimi kaçırmaya çalıştım. olmadı. aklımı okudu.. gözleri üzerimdeydi, beynimin dört tarafını kuşatmıştı sanki , ne yöne düşünsem anlıyordu.
susuyorduk ikimiz de ve hiç konuşmadığımız kadar çok şey konuştuk o sessizlikte, tek kelime etmeden de konuşabilirmiş insan... tek kelime duymadan da anlayabilirmiş kaşısındakini, arada güçlü bir bağ olduğunda..
sonra..
gözlerimden bir damla yaş süzüldü..
aynı anda onun da...
sonra ikinci, üç.. dört... ve .............
Etiketler: günlük
class="post-footer"> by <$BlogItDavut Topcanref="<$BlogIthttp://davuttopcan.blogspot.com/2008/12/zor-be-gnlk.html"permanent link"><$BlogIt01:07>
